22 Şubat 2012 Çarşamba

Her Kadın,Anne Doğar...




2010 Yılının kavurucu sıcak günlerinden biri olan 11 Temmuz günü başlıyor hikayem..Anne olmayı müthiş bir hevesle bekliyorum evet ama doğumuma 1 ay daha olduğunu düşünerek gayet rahat salınıyorum ortalıklar da..Doktorumun verdiği net tarih 11.08.2010 çünkü..herşey yolunda…ben daha büyütücem zaman var diye düşünürken küçük adamın yola çıktığını öğreniyorum sabah saatlerinde…Saat 10:00…Doktorumla kısa ve net bir konuşma..’’Sakin ol Nercü,başlıyoruz..yavaş yavaş hazırlanıp yola çıkın..’’Aramızda harika bir iletişim olan doktorum Ahmet Bostancı’nin sesinden bana yansıyan huzur ile çantamızı alıp yavaşça çıkıyoruz evden..Ön koltuktayım ama yatar durumda gitmem gerektiği konusunda doktorumun uyarısıyla,elim başımda gidiyorum…Bir eşim soruyor iyi misin diye bir ben soruyorum ona…Onun dışında tek ses yok ortamda…Varıyoruz hastanemize..Yatış işlemlerinden sonra normal sancıların çekildiği bir odaya alınıyorum..Cihaza bağlanıyoruz ve sabah sessizliğinde birde günlerden Pazar hiç ses olmayan hastanenin koridorlarında oğlumun kalp atışları yankılanıyor…Hemşire hanım sesi biraz düşürüyor ama ben sadece ona odaklanmış durumdayım…Eşim kameraya alıyor,fotoğraf çekiyor ama benim pek umurumda değil…Sakin gibi görünmeye çalışsamda endişeliyim ve hissettirmemeye çalışıyorum…
Ahmet bey beyaz tshirt Jean giymiş geliyor..Nercü; bahçede çim biçiyordum yani keyfimden etti senin yaramazın beni diyerek girdi içeri..Güler yüzü,söyledikleri yine kendimi güvende hissettirdi..Alp’e baktı..ilk günden beri karnımda ters duran adam dönmemişti normal doğum yapamayız dedi…İçeride su azaldığı içinde apar topar sezeryan için hazırlıklar başladı…
Hemşireler beni doğuma hazırlarken kendimi çok özel hissettim..Dilimde hep bir dua,ellerim Alp’i sarmalar gibi hep karnımda..Asansörden inerken konuştum onunla,’’birazdan yanımda olacaksın,güçlü bir bebek gibi davran’’ dedim…ve doğumhanedeyiz..O kalabalığı görünce bir anestezi uzmanı,iki doktor,bir hemşire,bir yenidoğan doktoru,bir hasta bakıcı ağzımdan ‘’partimi var’’ lafı çıkmış…:) onlarda bana Pazar Pazar doğum mu olur dediler..Birkaç gülüşmeden sonra geldik o sinir bozucu kısma epidural anestezi..Çok kasıldım..tedirgin oldum,o kadar sinir bozucu bir durum olduğunu bilseydim hiç düşünmezdim..Tansiyonum 19’a yükseldi..herkes tedirgin oldu düşürmeye çalıştılar sonra tekrar epidural…neyse artık iğneyle birlikteydik ve yavaş yavaş hissizleşmeye başlamıştım..Kocamda  içerde fotoğraf çekecek ama benim tansiyonum yükselince herşeyi boşvermiş gibiydi..sadece yüzüme dokunuyordu..Arabada bana iyi olduğunu söylemek için göz kırp demişti..Sürekli göz kırpıştık :) 6 dk belki de ne fazla 8 dk içinde odada bir hareketlilik olduğunu hissetmiştim..Sağa sola koşuşturmalar başlamıştı..ama henüz bir ağlama sesi yoktu…Sonra birden ilk çığlık geldi…Hayatımda bir daha yaşayamayacak olduğuma emin olduğum en özel andı…Gözlerimden ardı arkasına dökülen yaşlar daha görememiştim…İlk kontrollerinden sonra hemşire oğlumu getirmişti yanağı yanağımdaydı,sıcacık,cennet kokusuyla yanımdaydı sağ sağlim…










Birkaç dakika koklaştıktan sonra geri aldılar giyinme faslı için…Artık büyük buluşmaya hazırdık…Benimde işim bitmişti ve asansörde Alp’i kucağıma verdiler birlikte çıktık odamıza…Kocaman bir dünyaya merhaba demişti..Yorgundu,gözlerini açacak hali yoktu..ama ağır ağır seyrediyordu etrafı..Konuştuk,ağladık…karmaşık duygular yerini başka bir şeye bırakmıştı…Huzur’a….Allah’a şükürler olsun ki erken doğmasına rağmen sağlıklıydı…10 el ve 10 ayak parmağı için bile şükür ediyordum…
Yanımda kocamdan başka kimse yoktu…Annem ve ablamlar herkes İstanbuldaydı…Sevgi annem arkadaşlarıyla birlikte eskişehirdeydi..Doğum yaptıktan sonra herkese haber verdik..Önce Alp’in büyükbabası ve amcaları geldiler…Hepsinin gözlerinde ışıklar…Aile bireyleriyle tanışma faslı bittikten sonra ilk emzirme için yanımdaydı hemşiremiz..
Önce sağ taraf…peki….rahatça aldım Alp’i..Sanki yıllardır anneymişim gibi…O çok sevdiğim söz geldi aklıma ‘’ Her Kadın Anne Doğar ‘’ ….
İlk deneme hiç fena değil..Alp aylardır aç kalmış gibi saldırıya geçti..Bayağı bi kavradı benim akıllı oğlum ilk seferde dinlene dinlene 20 dk kadar kaldı göğsümde….
Hayatımın unutulmaz anlarından birisi karnımda oynaması diğeri emzirmekti..Muhteşem duygulardı…
Artık Anne olmuştum….
Hayat benim için, bizim için şimdi başlıyordu…Alp hayatımda yaptığım en güzel şey…

 

0 yorum:

Yorum Gönder

Takip Ettiklerim

Popular Posts

En Son Okuduklarımdan

  • Bebek Bakım Sorunlarına Mucize Çözümler
  • Çocuk Davranışlarındaki Korkuyu Tanımak ve Baş Etmek
  • Çocuğunuz Sizden Ne Bekliyor?
  • Bebeklikten Çocukluğa Geçiş
  • Küçük Mucizeler Dükkanı
  • Limon Ağacı

Blogger Anneler

Bu blogda yayınlanan yazı,fotoğraf ve videoların tüm hakları saklıdır.Bu yazı,fotoğraf ve videolardan alıntı yapılması ya da ismimin yazılı,görsel ya da elektronik ortamda kullanılması halinde yetkili Türk mahkemeleri aracılığıyla hukuki işlem yapılacaktır.

Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

Blogger tarafından desteklenmektedir.
 

Blog Template by BloggerCandy.com