19 Şubat 2012 Pazar

Küçük Ev Kazaları...

Alp hayatıma girdiği günden beri onu gözümün önünden ayırmamaya çalışıyorum..ev yaralanmaları konusunda neredeyse bir servet harcadık, feda olsun..Yemek yaparken hep yerde olduğundan ocağın ön taraflarını kullanmayı unuttum,çekmecelerde çatal,bıçak cinsinden hiçbir madde yok,ilaçların tamamını evden dışarıya attık,temizlik malzemelerimi çoook yüksek bir rafa kaldırdım ve aklıma gelmeyen daha bir sürü önlem aldık..ama doğal olayları bir iki saniye ile bugün olduğu gibi atlatıyoruz hep…


Minik yaramazımın gündeminde bu aralar koltuk,sehpa,sandalye üzerine çıkıp oturmak var..ortadan kaybolduğunda bazen bi bakıyorum bulduğum yerde mesela tv sehpasına çıkıp tünemiş olarak buluyorum :( ne diyeceğimi bilemez durumda saçmalıyorum çoğu zaman..
Bugün yine öğle uykusundan uyanmıştı yanımda sohbet ediyorduk bi taraftan da yemeğini hazırlıyordum gözüm onda değildi haliyle…mutfak sandalyesine çıkmış saniyelerle kaçırdım onu :( küüüüt diye bir ses arkamı döndüğümde yerde yatıyordu..Ağlamadı birkaç saniye ama sonra acısını hissedince bastı çığlığı,ağlamalar,konuşmalarımında faydası yok…Nasıl düştü,neresini vurdu görmedim de…O ağlıyor ben ağlıyorum,anlamaya çalışıyorum falan ama böyle olaylarda soğuk kanlı olamıyorum…
Neyse çiçekti,böcekti kandırıp ağlamayı kestim ama bu kez içim içimi yiyor neresini vurdu diye..Her bir tarafını kontrol ettikten sonra annecim neren uff oldu diye sorduğumda kafasını gösterdi..Sonraki birkaç saat hep takipteydim..
Anneler yaşadığım duyguların ne kadar acımasız olduğunu çok iyi bilirler…O uyurken bile uzun süre aynı tarafında yatarsa bir yerleri uyuşur diye düzeltme ihtiyacı duyan bir milletin anneleriyiz biz…Bu ve benzeri olaylar ömrümüzden ömür götürür…Öyle de oldu..!Tüm gün kendime gelemedim..Kucağımdan indirmedim…Sürekli oyunlar,yakalamacalar..Hele o suçluluk duygusu,kötü annecilik yokmu insanı yerle bir eder…
Günler geçiyor…Alp hızla büyüyor…Ben her gün daha büyük anne oluyorum…
Bir şey değişmiyor; o ilk günkü korkular,endişeler…İlk gün hastaneden evimize geldiğimizde bir ay erken geldiği için çok minik doğan oğlumu yatağımızın üzerine bırakmışlardı..Odama girdiğimde kocaman yatağın üzerinde onu görünce bende yanına kapaklanıp hıçkırarak ağlamış ve anneme ‘’nasıl büyütücem ben’’ demiştim…Büyüyecek kızım kocaman olacak hepimiz böyleydik demişti…
Aynı değilim elbette çok uzun bir yol aldık ama endişelerim hiç gitmiyor…Sabah uyandığımda bugün ona ne öğretmeliyim..? demekten alamıyorum kendimi…
Alp büyüyecek..15,25,35 yıl geçecek ama biliyorum ben hep aynı kalacağım….

0 yorum:

Yorum Gönder

Takip Ettiklerim

Popular Posts

En Son Okuduklarımdan

  • Bebek Bakım Sorunlarına Mucize Çözümler
  • Çocuk Davranışlarındaki Korkuyu Tanımak ve Baş Etmek
  • Çocuğunuz Sizden Ne Bekliyor?
  • Bebeklikten Çocukluğa Geçiş
  • Küçük Mucizeler Dükkanı
  • Limon Ağacı

Blogger Anneler

Bu blogda yayınlanan yazı,fotoğraf ve videoların tüm hakları saklıdır.Bu yazı,fotoğraf ve videolardan alıntı yapılması ya da ismimin yazılı,görsel ya da elektronik ortamda kullanılması halinde yetkili Türk mahkemeleri aracılığıyla hukuki işlem yapılacaktır.

Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

Blogger tarafından desteklenmektedir.
 

Blog Template by BloggerCandy.com