8 Nisan 2012 Pazar

Anneler insan üstü varlıklar mıdır..?



Geçenlerde bir gün ‘’anlayışsızlık bir hastalıktır’’ diye bir twit atmıştım. Çok fazla geri dönüşü olmuştu. Herkes farklı açıdan bir şeyler karalamıştı ama herkes dertliydi aynı konudan. Herkes anlaşılmıyordu eşi, annesi, babası, kardeşi, çocuğu, komşusu tarafından. Bugün yine aynı cümleyi kurdum kendi kendime, bu kez sessizce paylaşmadım kimseyle. Aslında her gün düşünüyorum aynı şeyi sadece söylemekten yoruldum. Sonucu yok çünkü anlaşılmıyorsun.
İnsanın en yakını tarafından anlaşılmadığını düşünmesi ise tam bir fiyaskodur. İnsanı bunalıma taşır. Neyse buraya kadar çok ciddi bunalım bir yazı oldu :) Değiştirelim biraz.. İçime fenalık geldi. Zaten sıkıntılıydım iyice kararttım içimi. 
 
Alp hayatımıza girdiği günden beri eşim ve ben çok daha hassas olduk. Çocuk yüzünden yapılan kavgalarımız arttı. Bazen öyle basit sorunları devleştiriyoruz ki geriye dönüp bakınca gülüyor insan. Ama o sorun anında çok ciddi bir probleme dönüşüveriyor. Öncelerinde geniş bir araziye yayılı olan tahammül sınırları gittikçe daralmaya da başlıyor sanırım. Çocuk insanın sabrını o kadar zorlayan bir varlık ki kocaya ekstrası kalmıyor :)

Bugün Alp öğlen uykusuna yattığında dışarıda ki birkaç işimi halletmek için evden çıktım. Ben dönene kadar da yemeğini yedirirsin dedim. Uyanmış. Yememiş. Birazcık yaramazlık yapmış. Sokak diye tutturmuş ve çıkmışlar top oynamaya. Sonra ben geliyorum hazırlanın çıkalım bir şeyler yapalım dedim. Tekrar içeriye girip giyinmeyi reddetmiş, apartmanı birbirine katmış velhasıl babayı çileden çıkarmış. 

Bir araya geldiğimizde baba çok sinirli bir halde; nasıl program yapıyorsun da, böyle olur mu da bilmem ne de bilmem ne :) eee tatlım ben her gün daha fazlasını yaşıyorum. Bazen daha kötüsünü de yaşıyorum ama akşam sen eve gelip kapıyı biraz suratsız açarsam yine kötü anne oluyorum ben. Yooo çünkü kadına Allah erkekten daha büyük bir sabır vermiş. Kadınlar insan üstü varlıklar çünkü. Bizim sinirlerimiz alınmış durumda! Bu bir miktar doğru inanıyorum buna. Anne ve baba çok farklı birbirinden. Biz anneler bir kolumuzda çocuğumuz diğer elimizle çorba karıştırabiliyoruz çünkü, çocuğumuzu bacaklarımızın arasına sıkıştırıp kontrolü ele alabiliyoruz çünkü, hayatlarımızdan vazgeçip sadece onlar için yaşayabiliyoruz çünkü, iki saatlik uykularla koca günü sinirlenmeden geçirebiliyoruz çünkü… Bu çünküler uzaaar gider.

İşte tüm bunların üzerine bir de anlaşılmamak. Param parça olmuş duygularının bir parça bile olsa sarılıp sarmalanmaması durumu. Koca günü, akşamı, geceyi aynı oda da, ayrı bilgisayarlarda tek laf etmeden geçirme durumu tüm bunlar beni çok yoruyor.. Peki.. Öyle olsun o halde.
Ben de gider uyurum…

İyi geceler herkese :)

2 yorum:

yeninesilanne dedi ki...

:)) ne kadar tanıdık :))

Adsız dedi ki...

Bence cevap yazıda gizli, yazmışsınız zaten ; bence kocanızı biraz şimartın bakın nasılda değişiveriyor herşey. ""Çocuk insanın sabrını o kadar zorlayan bir varlık ki kocaya ekstrası kalmıyor :)""

Yorum Gönder

Takip Ettiklerim

Popular Posts

En Son Okuduklarımdan

  • Bebek Bakım Sorunlarına Mucize Çözümler
  • Çocuk Davranışlarındaki Korkuyu Tanımak ve Baş Etmek
  • Çocuğunuz Sizden Ne Bekliyor?
  • Bebeklikten Çocukluğa Geçiş
  • Küçük Mucizeler Dükkanı
  • Limon Ağacı

Blogger Anneler

Bu blogda yayınlanan yazı,fotoğraf ve videoların tüm hakları saklıdır.Bu yazı,fotoğraf ve videolardan alıntı yapılması ya da ismimin yazılı,görsel ya da elektronik ortamda kullanılması halinde yetkili Türk mahkemeleri aracılığıyla hukuki işlem yapılacaktır.

Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

Blogger tarafından desteklenmektedir.
 

Blog Template by BloggerCandy.com